Saklansan da bulurum seni güzellik!

Yaklaşık okuma süresi: 3 dakika   Zeytin Ağacı isimli Netflix dizisinin ilk 3 bölümünü izlediğim gece epey bi uyuyamadım, 3’ü geçiyordu.. Uzun zaman olmuştu böyle uykuya dalma sorunu yaşamayalı. Dizinin yayınlanan tüm bölümlerini bitirdim ve sonradan anladım neden uyuyamadığımı; kafamda şimşekler çaktırmış meğer de o anlarda haberim yokmuş. Şimşek diyorum çünkü resmen love&hate duygularını aynı anda hissettirdi bana! Love, yani aşk diyorum, çünkü dizi, izlerken çok keyifli,  hikaye çok güzel içine alıyor sizi. Oyuncular ve oyunculuklar çok başarılı. Zaten ben gerçek bir Fırat Tanış ve Rıza Kocaoğlu hayranıyım. [i] Seda Bakan, Boncuk Yılmaz, Tuba Büyüküstün, Füsun Yılmaz.. hepsini çok severim. Bu açıdan sorun yok, güzellik var. Her bir karakterin hikayesi kendi başına ilgi çekici, geçmişe dönüş sekansları başarılı çekilmiş derken bir yandan çok sevdim diziyi. Akıp gidiyor, içine çekiyor insanı. AMA!   Hayatlarında belli döngüleri çok ciddi yıkımlara dönüşecek kadar s...

 “Ergenin yaşam görevi, ailesinden ayrışmak ve yetişkin hayata atılmaktır. İlk aşk bu atılıma zemin hazırlar, aileden yetişkinliğe geçişi sağlayan bir cesaret köprüsü olur.” Böyle diyor psikoterapist Şule Öncü, Yatıyorum Bir Şey Diyor Musun? isimli kitabında. Fakat bizde ilk aşkı bırakın, komple aşka izin verilmediği için, ergen yürekte yeşermeye kalkan filizler ya aile, ya mahalle, ya da okul, kısacası “toplum” tarafından topuklar  altında çiğneniyor. Ve bu yüzden olsa gerek, hiçbir zaman aileden yetişkinliğe geçemiyor gençlerimiz. Din, namus, itibar gibi bahanelerle ancak ergenliğin coşkulu kalbinde kendiliğinden var olabilecek aşka dair güzelim duygular kızgın demirlerle dağlanıyor. Kendiliğinden diyorum, çünkü çoğu zaman aileden de öğrenemiyorlar bu zavallı çocuklar gerçek sevginin ne olduğunu. Zira gerçek sevgiyi, aşkın zerresini bilen, bundan neden bu kadar korksun, engel olsun ki? Ne çok çabaladım ben de zamanında ilk aşkımı yaşayabilmek, ona sahip çıkabilmek içi...

Bugün Türkiye’de ve çoğu ülkede şehrin sokaklarında yaşamaya mahkum, hepimizin iyi kötü bir şekilde aşinası olduğumuz hayvanlar var. Avrupa ve Amerika kıtalarındaki pek çok ülkede ise sokakta hayvan görmek hele ki kedi veya köpek, pek mümkün değil. Önceleri, tüm kedi ve köpeklerin birer yuvası olmasından, yoksa da gelişmiş ülke kanunlarıyla bir şekilde yuvalandırıldıklarından veya korunaklı barınaklarda yer verildiğinden böyle olduğunu sanıyordum. Elbette bunlar da doğru, çok sayıda sivil toplum örgütü, özel barınaklar ve hayvan severler var ve terk edilen, sahipsiz çocuklara sahip çıkıyorlar. Fakat bir de madalyonun diğer yüzü var; kaderine terk edilen bu çocukların bir kısmı da kapatıldıkları barınaklarda, diğer bir deyişle toplama kamplarında, çaresizce öldürülecekleri günü bekliyorlar. Bizzat İtalya’da kendi yaşadığımız bölgede,   bunu yapan en az birkaç yer biliyoruz: sahiplenilmek için onlara belli bir süre tanınıyor, süreleri dolduğundaysa steril (!) koşullarda öldürülüp yo...

Öncelikle, böyle şeyler söylenmez. Benim okuduğum, öğrendiğim güzel ahlak, bir elin verdiğini öbür elden saklamanın ve alçakgönüllülüğün erdeminden söz eder. Son derece önemli bulduğum bu özellikler ne yazık ki giderek azalmaya başladı ve azalması oranında da değerlendi. Zira içinde bulunduğumuz çağ bize sürekli kendimizi pazarlamayı öğütlüyordu ve sahip olunan her olumlu özellik piyasa değerimizi artırıyordu, öyleyse modası geçmiş bir takım değerlere takılı kalmak niyeydi? Eğer bir yerlerde birilerine beş kuruşluk faydamız dokunduysa veya örnek bir davranış sergilediysek bunu neden başkaları da bilmesindi? Çünkü bu yüzyılda "başarılı" olmak bunu gerektiriyordu. Öte yandan, her ne kadar böyle şeylerin gizli kalmasına ehemmiyet versem de, birtakım başka nedenlerden ötürü bu kez size bir şeyler anlatacağım, oturup benim gibi edebiyatını yapmak yerine ayağa kalkarak somut değişiklikler yapan sevgili Hale Bayrak (ayrıca bknz. Nesli Çoğalan Peter Panlar ve Ale) gibi insanların af...

Öğle yemeğim için bir kafeye oturuyorum, yalnızım. Çok geçmeden yan masaya hal ve tavırlarından çift oldukları anlaşılan iki genç oturuyor. Bir süre sonra erkek olan gencin, diğerinin telefonunu incelediğini ve orada karşısına çıkan erkek isimleriyle ilgili kızı sorguya çektiğini fark ediyorum. Masalar bizde malum, oldukça yakın dolayısıyla dinlediğim takdirde ne konuşulduğunu duyabiliyorum. “Bu kim?” “O niye burada?” gibi sorular soruyor genç kıza ve o da karşı tarafa makul geleceğini düşündüğü açıklamalar yapıyor tane tane. Birer kahve içiyor ve kalkıyorlar ve o bir kahve içimlik zamanı böyle geçiriyorlar! Belli ki bir kahve içimlik imkânları var, onda da karşılıklı hoşbeş etmek, bir şeyler paylaşmak yerine “telefon kontrolü” ile zamanlarını hiç ediyorlar. Şaşkınım. *** Üniversitede bir arkadaş ortamındayız. Türk yemekleri pişirip Amerikalı arkadaşlarımızı davet ettiğimiz akşamlardan biri, kültürlerarası renkli sohbetler eşliğinde, yiyip içerken hoş beş edeceğiz. Amerikalı ç...