Saklansan da bulurum seni güzellik!

Okumayı sevdiğim kadar yazmayı, belki ikisinden çok paylaşmayı severim. İki kardeşle büyümenin en şahane yanlarından biriydi benim için paylaşmayı öğrenmek. Şahane şekillerde öğrendim ben paylaşmanın ne olduğunu, nasıl bir duygu olduğunu kardeşlerimle. Akşam oturma odasında televizyon karşısında sere serpe otururken maaile, biri kalkarsa şayet ayağa, giderse mutfağa, bir şey isteyip istemediğini içerdekilere sormayı o çocukluk akşamlarından öğrenirsin misal, veya sormadan getirmeyi ne aldıysan kendine birer tane de kardeşlerine. Ne gelirse eve, o anda yanında olsun olmasın, muhakkak üçe bölünür, eksik olanın payı saklanır. Güle oynaya, seve isteye kardeş payı edilir. Bu yüzdendir misal ''Bu da Feyza'mızın'' dediğinde Metin-Ali Özdemir, gözlerim dolar. (bknz. Kardeş Payı 1. bölüm sonu) Velhasıl bütün bu sosyal medya iletileri, dondurmakutusu çabaları, aman onu da koyayım, şunu da anlatayım derdi, paylaşmaya duyduğum sevgiden gelir ve fakat bazen öyle çok uçuşur ki ...

Şehirlerin de ruhu vardır, yıllardan miras aldıkları. Eğer bir şehrin tarihi yüzyıllar öncesine dayanıyorsa, geçmişten gelen mimari günümüz sokakları arasından göz kırpıyorsa, korunmuş, saklanmış ve bir de halkın kullanımına açılmışsa, ah bir de o şehir yeşilse, ve dahası yüzyıllık ağaçları varsa, seyrine doyum olmaz. Bir de o şehrin sokaklarından müzisyenlerin sesleri yükselebiliyorsa, ah o şehrin tadına doyum olmaz.  Bütün bu özelliklere sahip şahane bir şehir olan Köln'de birkaç saatimi geçirdikten sonra yorgunluktan bitap düşmüş, nereden trene binebileceğimi bulmaya çalışırken bir anda müthiş melodilerle daldığım yerden çıktım. Ben sokak müzisyenlerini ayrı bir severim, Ankara'da Kızılay'da, Tunalı Hilmi Caddesi'nde, İstanbul'da Beyoğlu'nda İstiklal Caddesi'nde ne zaman denk gelsem, şayet zamanım varsa oturur, onlar bitirene kadar dinlerim, çekimlerini yapar, varsa cd'lerini alırım. Elbette canlı müziğin yeri başka olur, evde açıp dinlediğinizde ay...

Sene 1998. İlkokuldaydım henüz ve internetin yaygın olmadığı, kasetlerle teyplerde müzik dinlediğim, müzik zevkimin yakın çevremle ve televizyonda yayınlanan video kliplerle sınırlı olduğu zamanlar. Tatile gidiyoruz aile dostlarımızla, gece yolculuğu yapıyoruz henüz bölünmüş olmayan yollarda. Sezen Aksu, Adı Bende Saklı'yı henüz yapmış, bendeki Sezen Aksu sevgisi henüz filizlenmemiş. Annem yola çıkarken heyecanla kaseti almış, arabanın teybine takmış ve dinliyoruz mütemadiyen. Sene 2014. Artık iflah olmaz bir Sezen dinleyicisiyim, kafam geldiğinde oturup bıkmadan saatlerce dinleyebilirim. Yine bitmeyen bir gece, bu kez elimde bir şiir kitabı, Göğe Bakma Durağı hatırına alınmış, sayfalar, kelimeler akmış da akmış.. Birden okuduğum şiir melodilerle, Sezen'in sesiyle kulaklarımda. Yıllar olmuş dinlemeyeli, muhtemeldir en son çocukluğumun o gecesinde dinlemişim, zira meraklısı dışında bilen paylaşan olmaz böylesini, hit olamaz çünkü böylesi. Sezen deryasında gözümden kaçan...