Saklansan da bulurum seni güzellik!

Anneliğin önemli bir kısmının suçluluk ve yetersizlik duygusu oluşu, anne olduktan sonra anladığım önemli şeylerden biri. Gerçi, bu duyguların içime nasıl yerleştiği de bir başka önemli mesele ama o, bu yazının konusu değil.  Suçluluk ve yetersizlik duygularımı tetikleyen şeylerden biri, kızıma bağırdığım zamanlar. Şükürler olsun ki sürekli yaptığım bir şey değil ama yine de zaman zaman çok gerildiğim, kendime hakim olmakta zorlandığım zamanlar ona sesimi yükseltiyorum. Ve gözlerindeki korku ve dehşet ifadesinde boğuluyorum. Evet, kelimenin tam anlamıyla o alevler arasında bo-ğu-lu-yo-rum! Geçenlerde yine çok gergin hissettiğim, sabrımın çok zorlandığı bir anda, ki bu noktaya gelmemde kızımın hiçbir kabahati yoktu, olmadık bir şey yaptı. Yapmamasını söyledim, tabi çocuk nereden bilsin ben patlamak üzere bir volkanım o anda... Yapmaya devam etti ve ben öyle bir bağırdım ki miniğim neye uğradığını şaşırdı. Ağlamaya başladı ve babasına koştu. Şükür ki babası evdeydi ve hemen ona sıcak...

Bugün okuldan eve döndüğümüzde (küçük kızım yarım gün bir tür oyun evine gidiyor, ben kısaca okul diyorum) ev sahibimizle karşılaştık. 80+ bir nene kendisi. Evleri bize çok yakın, o sayede zaman zaman karşılaşırız böyle. Deniz'i de çok seviyor, zaman zaman hediyeler veriyor, her gördüğünde konuşuyor vs. Bugün de öyle oldu, Deniz'i gördüğünde hemen onunla konuşmaya, uzaktan sevmeye başladı. Deniz de heyecanla ona meyletti; elindeki kitabı ve okuldaki Halloween etkinliğinde yaptığı hayaleti gösteriyordu tam ona ki... Nene uzanıp Deniz'in emziğini aldı ağzından "Sen artık emzik için büyüdün," diyerek. Miniğim o kadar  şok oldu ki yüzündeki ifadeyi anlatmam zor! Sadece şok olmadı, dehşete kapıldı ve o ilk iki-üç saniyelik şokun hemen ardından ağlamaya, kendini yere atmaya başladı. Ev sahibimiz Deniz'in bütün bunları emzik için yaptığını düşündü muhtemelen. Beraberindeki yaklaşım ve davranışları böyle söylüyordu en azından. Oysa durum başkaydı bana göre.. Tersinden...